Piękne Szaty Króla Ze wspomnień programisty

Oddaję najpierw głos Antoniemu Słonimskiemu cytując fragment „Wspomnień Warszawskich” dotyczący zdarzenia z lat trzydziestych:

Założyłem się kiedyś z moimi przyjaciółmi ze „Skamandra”, że wygłoszę publicznie odczyt całkowicie pozbawiony sensu. Oczywiście było już wiele takich odczytów wygłaszanych we wszystkich krajach świata, i dziś słyszymy podobne odczyty co drugi dzień. Chodziło jednak o to, że miał być to nonsens świadomy i całkowicie jawny. Pewien byłem, że wystarczy szybko i ze swobodą wygłaszać zdania całkowicie pozbawione znaczenia, a publiczność przyjmie to bez sprzeciwu. Tak też się stało. Był to odczyt „O duszy studenterii warszawskiej” wygłoszony w sali Muzeum Przemysłu i Rolnictwa.
   Mówiłem przez czterdzieści minut, bez żadnego przygotowania, z niegasnącym zapałem i całkowicie bez sensu. Nie jest to łatwe zadanie, gdyż utrata tempa i wigoru oznacza całkowitą klęskę. Nie wolno dać słuchaczom ani chwili oddechu i możności refleksji.
   Mówiłem o tym, że jak z poczwarki wyfruwa motyl, tak ze studenta wyfruwa doktor, adwokat, dentysta, na barwnych skrzydełkach wiedzy przenosi się z kwiatka na kwiatek zapładniając prawie każdą roślinkę, mówiłem o wtórnych przekrojach spirali osmozy społecznej mobilizującej oddolne podświadome zahamowania doznań adekwatnych.
   Gdy zmęczony i spocony skończyłem te brednie i ukłoniłem się grzecznie, publiczność nagrodziła mnie wątłymi brawami. Nikt nie gwizdał, nikt nie zadawał pytań.

Imponujące – nieprawdaż ?

To jednak nic w porównaniu z prelekcją dla środowiska naukowego SGGW (Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego). jakiej wysłuchałem bodaj w 1973 na wysokim piętrze warszawskiego Pałacu Kultury i Nauki. Prelegentem był mój ówczesny szef w Instytucie Maszyn Matematycznych – dr (ekonomii) K.R. Temat – Optymalizacja CzegośTam (zdaje się procesów produkcyjnych) przy pomocy simpleksów i... algebry abstrakcyjnej.

Treść była bzdurą totalną. Tak straszną, że ani przez chwilę nie dopuszczałem głupoty Prelegenta, lecz byłem przekonany że – doskonale się bawiąc – kpi sobie ze słuchaczy–doktorów (magistrów można było policzyć na palcach). Nie wiem, czy tak było na pewno (bo nie byłem w dostatecznej konfidencji z Szefem), ale inne dowcipy dra K.R. (postaram się jeszcze o Nim napisać) czynią to wysoce prawdopodobnym. Wyobraź sobie Przeciętny Czytelniku, że wygłaszasz prelekcję z biochemii po przejrzeniu dwóch podręczników, a będziesz miał pojęcie o tym czego wysłuchano.

   Bezsens wykładu był – nawet dla kiepskiego matematyka – oczywisty, ale jedyni dwaj matematycy (ja jako ten kiepski) byli akurat podwładnymi Prelegenta, i nigdy by się nie zdecydowali popsuć Mu (a był Szefem wspaniałym!) tak znakomitego dowcipu.
   Tylko jeden doktor (ekonomii, Leon Podkaminer) zaczął ostro spierać się z Prelegentem: był oburzony, a po przerwie już nie wrócił.

Reszta słuchaczy przełknęła gładko te bzdury, o czym przekonały mnie ostatecznie rozmowy podczas antraktu. Same zachwyty i komplementy. Np profesor–staruszek mówił z przekonaniem, że to bardzo ciekawe i wartościowe, że należy to wdrożyć, i że wszystko doskonale zrozumiał. Otóż nie mógł niczego zrozumieć w tym godzinnym potoku nonsensu, ale – skoro młodzi „zrozumieli”, to jak jemu staremu przyznać się, że głowa już nie ta.
   Oklaskiwał więc z zapałem Piękne Szaty Króla.

9 XII 1999, 523      

Co nowego...	do Czytaj!
literatura, wypisy, urywki, fragmenty, ciekawostki, rozmaitości